Δεν αγαπαω εμενα μαζι σου.
Αγαπαω σκετο εσενα.
Πριν από 15 χρόνια
Τρίτη 24 Δεκεμβρίου 2013
Espero que ahora tu alma sea así
Δεν αγαπαω εμενα μαζι σου.
Αγαπαω σκετο εσενα.
Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012
Respirar de nuevo
Αλλαγη.
Δινει τροφη στην εμπνευση.
Καταντησα να σκεφτομαι πως θα ηταν η ζωη χωρις υποθεσεις και βρεθηκα να κανω πραξη κρυφες επιθυμιες. Μια ηρεμια να απανταει στις ερωτησεις μου κι εγω να καλυπτω κενα και αποστασεις.Ολα μοιαζουν πιο ασπρα και δεν με ενοχλει. Ακροοτητες αναπνεω ξανα, ομως αργα-ρυθμικα-ξεκαθαρα. Κουρασμενες εξηγησεις δεν δινω, μονο καινουργιες, για να ειναι καλες ολες οι νυχτες που θα ερθουν. Χαθηκε το μυστηριο απο τις δικαιολογιες και μειναμε να κοιταμε το ξημερωμα μονοι-χωρις εσενα κι εμενα. Αντε να φτιαξουμε αλλο τωρα, να παμε παρακατω, να ξαναγνωριστουμε.
Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012
Buenas noches
Λιγο πριν στριψεις Αλεξανδρας, 2.30 το πρωι, οι υαλοκαθαριστιρες να εκπληρωνουν το χρεος τους και το ραδιοφωνο επισης. Πλησιαζει διαστακτικα το αμαξι και κοιταζει μεσα, σα να ψαχνει καποιον γνωστο.
Αυτο μονο, κρατωντας μια ομπρελα και μια πλαστικη τσαντα στο ιδιο χερι και το αλλο απλα ειναι μαζεμενο κοντα στο στηθος. Γυαλια, μπουφαν αστικοπληρωμενο και γυρω στα 60. Δεν μπορεις να δεις τι ζητα. Δεν εκανε την κινηση καν να σου μιλησει. Μονο μενει να σε κοιτα. Νιωθεις οτι εχει σταματησει εκει διπλα στο φαναρι και τωρα να! περιμενει τη γυναικα του να περασει απεναντι για να πανε σπιτι μαζι μετα απο επισκεψη σε φιλικο τραπεζι. Σαββατο βραδυ και η τριτη ηλικια το εριξε εξω σημερα.
Και το φαναρι γινεται πρασινο, κι ετσι οπως τον προσπερνας διακρινεις το μαζεμενο χερι: τρια πακετα χαρτομαντιλα και λογικα εχει κι αλλα αυτη η πλαστικη τσαντα...
Μια ιστορια για το τελος, γραμμενη με λυπη και τρομο.
"Αυριο θα ειναι ολα καλυτερα" θα πω για καληνυχτα και θα φυγω.
Αυριο δεν ξερουμε που θα ειμαστε. Τι θα τρωμε. Με ποιον θα κοιμομαστε.
Γιατι μας νοιαζει τοσο το αυριο;
Απαντηση σ' αυτο παρακαλω; κανεις;
Buenas noches λοιπον, και ισως τα ξαναπουμε.
Αυτο μονο, κρατωντας μια ομπρελα και μια πλαστικη τσαντα στο ιδιο χερι και το αλλο απλα ειναι μαζεμενο κοντα στο στηθος. Γυαλια, μπουφαν αστικοπληρωμενο και γυρω στα 60. Δεν μπορεις να δεις τι ζητα. Δεν εκανε την κινηση καν να σου μιλησει. Μονο μενει να σε κοιτα. Νιωθεις οτι εχει σταματησει εκει διπλα στο φαναρι και τωρα να! περιμενει τη γυναικα του να περασει απεναντι για να πανε σπιτι μαζι μετα απο επισκεψη σε φιλικο τραπεζι. Σαββατο βραδυ και η τριτη ηλικια το εριξε εξω σημερα.
Και το φαναρι γινεται πρασινο, κι ετσι οπως τον προσπερνας διακρινεις το μαζεμενο χερι: τρια πακετα χαρτομαντιλα και λογικα εχει κι αλλα αυτη η πλαστικη τσαντα...
Μια ιστορια για το τελος, γραμμενη με λυπη και τρομο.
"Αυριο θα ειναι ολα καλυτερα" θα πω για καληνυχτα και θα φυγω.
Αυριο δεν ξερουμε που θα ειμαστε. Τι θα τρωμε. Με ποιον θα κοιμομαστε.
Γιατι μας νοιαζει τοσο το αυριο;
Απαντηση σ' αυτο παρακαλω; κανεις;
Buenas noches λοιπον, και ισως τα ξαναπουμε.
Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011
Cansada
Δεν ξερω γιατι δεν γραφω πια.
Σα να πεταξα σε ενα υπογειο ολο το φανταστικο μου ειναι,
να το κλειδωσα καλα
και να εμεινα τωρα πια με ενα σωμα. Υπαρκτο. Τρομακτικα αληθινο. Στεγνο. Και Ανεργο!
Το κακο ειναι πως αρχιζω να γινομαι ωμη χωρις νυχτερινα περιτυλιγματα.
Ποσο το μισω αυτο.
Βρισκομαι σε αναζητηση “μπορω”, γιατι τα “θελω” ειναι ηδη γνωστα και δεν τα καταφερνουν μονα τους.
Νευριαζω με την εντονη απουσια μου,
αλλα πως να ξεκλειδωσεις ετσι ευκολα υπογεια που κρεμονται αραχνιασμενες ανασφαλειες απ' εξω
και στοιχειωμενοι συμβιβασμοι...?
Καληνυχτα.
Κυριακή 24 Ιουλίου 2011
Lo poco que somos…
«Μαζί σου ωρίμασα.
Άνοιξα κρανία στα δυο και ξεχύθηκα σε πράξεις αιώνιας υποσχόμενης ελευθερίας.
"Δεν είναι οι άνθρωποι φυλακές" μου είπες κι εγώ σε ακουσα και τα ‘μπλεξα με όσους μου έτυχαν. "Δεν είμαστε όλοι από πυλό" σκέφτηκα και είχα λάθος. Κολλησες στο δρόμο μου μια μέρα που έβρεχε, έχασες λογική και παπούτσια ασφαλείας σου και τώρα γυρνάς ξυπόλητος, μα νομίζω ότι σ’ αρέσει.
Παραλληλα βαδιζουμε, μπλεκομαστε τα βραδια, χερια-μαλλια-αποστασεις-ανασες
και το πρωι τα ματια εχουν γεμισει και σταζουν ιδρωτες οικειότητας»
Αν ηθελα καπως να μοιαζουν οι ανθρώπινες σχέσεις θα ήταν ετσι.
Σάββατο 28 Μαΐου 2011
Sin dinero todos seríamos ricos...
Ερχεται το τελος ή η αρχη...?
Μαλλον πως τιποτα απο τα δυο.
Απλα συνεχιζουμε στον ιδιο κυκλο.
Τρίτη 26 Απριλίου 2011
Παρασκευή 18 Φεβρουαρίου 2011
Respuesta...(?)
Βαριες περιφρασεις για να εξηγουμε τι μας συμβαινει, να τα μπερδευουμε ολα για να μην μας μαθει ποτε ο αλλος. Τυποποιημενα καλαειμαιεσυ? γιατι φοβομαστε να σπασουμε με την αληθεια μας αυτον τον αιωνιο παγο. Θα σε τρομαξω αν σου πω πως χθες ηταν ολα απαισια και πως δεν θελω να σου μιλησω? Πως αποψε θελω μονο να γελασω? Αν σε παρω αγκαλια χωρις λογο και αν σου πω πως ποναω που περναει ο χρονος και εμεις χανομαστε σε λεπτομερειες? Εχω ενα φοβο με φ μικρο μπροστα να χανεται για λιγο η βαρυτητα του και να νομιζω πως το ονειρευομαι. Ισως τελικα να μην ειστε εσεις που μιλατε μπερδεμενα αλλα εγω. Κι αν ο φοβος μονο ειναι ο χρονος, που εχει την ταση να μας ξεγυμνωνει και να μην επιστρεφει...? τοτε τι αλλο μενει? Ο θανατος?... Κανεις δεν τον θυμαται τωρα πια.. ειναι σιγουρο πως ολοι θα ζησουμε για παντα. Χαθηκε κι αυτος μαζι με τον αυθορμητισμο και την αληθεια μας..
Και ολα γυριζουν γυρω-γυρω και θελω να πω με λογια απλα, να σου δωσω να καταλαβεις, πως δ ε ν υ π α ρ χ ε ι ο φοβος. Τον φτιαχνεις καθε φορα που δεν πιστευεις στον εαυτο σου, που δεν σε ακους, που δεν ξεχωριζεις, που μασας οτι σου δινουν και δεν ξερεις αν πρεπει να πεις πως δεν σ' αρεσει.
Ο φοβος γεννιεται και πεθαινει την στιγμη που εμεις επιλεγουμε. Στην πραγματικοτητα κανεις μας δεν γενηθηκε "φοβωντας". Τον ανεθρεψαν κατι κοινωνιες με σαπισμενο παρον, κατι ανθρωποι χωρις ζωη και κατι μυαλα με ζηλια. Κατι ανασφαλειες μοναξιας και η ανικανοτητα να υπαρξουμε μονοι σε ενα αβεβαιο αυριο.
Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011
Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011
"En una otra inmensidad latente"
Χαρακτηριζομαστε για την απεραντη αδιαφορια μας, μπροστα στο αυριο που δεν ειναι δικο μας, μπροστα στο πονο που δεν μας πονα.
Περιβαλλομαστε απο ενα αιωνιο κενο, γεματο με οσα δεν καταφεραμε στη ζωη μας καλα τυλιγμενα, να τα ονομαζουμε ασφαλεια και οχι βολεμα, και να μας παιρνουν αγκαλια το βραδυ για να μην κρυωνουμε απο τις τυψεις.
Περιβαλλομαστε απο ενα αιωνιο κενο, γεματο με οσα δεν καταφεραμε στη ζωη μας καλα τυλιγμενα, να τα ονομαζουμε ασφαλεια και οχι βολεμα, και να μας παιρνουν αγκαλια το βραδυ για να μην κρυωνουμε απο τις τυψεις.
Διαθετουμε καθε επιθυμια ικανη να ανατιναξει καθε σαπισμενο εαυτο μας, κι ομως τους ντυνουμε ζωντανους και περπαταμε στρατιωτακια υποκινουμενα απο "επιθυμιες συμφεροντα" και θαβουμε κοκκαλα παλιων μας ποθων σε ονομαζομενα αμαρτωλα νεκροταφεια.
Να μην περναμε ουτε απ' εξω δεν πρεπει.
Θα μας κακοχαρακτηρισουν.
Σε μια αλλη λανθανουσα απεραντοσυνη λοιπον..
*Ο τιτλος στιχος με μικρη παραλλαγη απο Novembre: Jules
Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010
Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2010
nbfdre5T&Y/U(JHGVFRT6yukiu8/YTR%&/U
Οταν ηρεμησω θα βαλω το ενα διπλα στο αλλο και θα βγει νοημα.
Μεχρι τοτε αυτος ειναι ο μονος τροπος για να πω τι σκεφτομαι.
Χαωθηκα κι εγω οπως κι εσυ.
Κι αντε ξανα να εξηγω πως ολα ενας κυκλος ειναι.
**Για την πορεια στο Ρεθυμνο, για τον εμπρησμο στο Αυτοδιαχειριζομενο στεκι, για καθε προσπαθεια που υπονομευεται απο συμφεροντα αλλά και απο αφελειες φανατισμενων μυαλων.
http://www.tvcreta.gr/website/index.php?option=com_content&view=article&id=1938%3A2010-10-08-20-04-49&catid=108%3A%C8%C5%CC%C1%D4%C1-%D0%D1%D9%D4%CF%D3%C5%CB%C9%C4%CF%D5&Itemid=775
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1217727
Μεχρι τοτε αυτος ειναι ο μονος τροπος για να πω τι σκεφτομαι.
Χαωθηκα κι εγω οπως κι εσυ.
Κι αντε ξανα να εξηγω πως ολα ενας κυκλος ειναι.
**Για την πορεια στο Ρεθυμνο, για τον εμπρησμο στο Αυτοδιαχειριζομενο στεκι, για καθε προσπαθεια που υπονομευεται απο συμφεροντα αλλά και απο αφελειες φανατισμενων μυαλων.
http://www.tvcreta.gr/website/index.php?option=com_content&view=article&id=1938%3A2010-10-08-20-04-49&catid=108%3A%C8%C5%CC%C1%D4%C1-%D0%D1%D9%D4%CF%D3%C5%CB%C9%C4%CF%D5&Itemid=775
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1217727
Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2010
......
Βραδια και βραδια τωρα παλευω να με ξερασω
κι αποψε μονο σε μια ζαλαδα ισως να εμεινα.
Εκατομυρια δευτερολεπτα μακρυα
να αλλαζω τις ωρες με το ονειρομετρο,
να μεταλλασσομαι σε πνευμα αδυναμο που ποτε δεν χωνεψα
και παντα το στριμωχνα σε συρταρια εφηβικα.
Αμετρητα προσωπα που ισως ποτε δεν ξαναδω
να ουρλιαζουν για ενα καλυτερο αυριο,
κι ομως,
ακομα και στους δρομους που λιωνουν τα ποδια τους,
πατησαν και ολοι οι εχθροι τους
λιγα δευτερoλεπτα πριν πιστεψουν πως θα τα καταφερουν.
Μουτζουρωνω παλι 2 σειρες για να ελαφρυνω και εχω ξεχασει γιατι εχω ερθει εδω.
Δυο υποστασεις εχω και δυο μυαλα.
Το ενα για να μην ειναι μονο του τωρα που κανει κρυο, ερχεται τα βραδυα μεχρι το κρεβατι σου,
και το αλλο, σκαβει υπογειες αρνησεις σε ο,τι φοβαται και δαγκωνει το "επομενο βημα" του.
Και θολουρα..
Η ζαλαδα συνεχιζεται..
κι αποψε μονο σε μια ζαλαδα ισως να εμεινα.
Εκατομυρια δευτερολεπτα μακρυα
να αλλαζω τις ωρες με το ονειρομετρο,
να μεταλλασσομαι σε πνευμα αδυναμο που ποτε δεν χωνεψα
και παντα το στριμωχνα σε συρταρια εφηβικα.
Αμετρητα προσωπα που ισως ποτε δεν ξαναδω
να ουρλιαζουν για ενα καλυτερο αυριο,
κι ομως,
ακομα και στους δρομους που λιωνουν τα ποδια τους,
πατησαν και ολοι οι εχθροι τους
λιγα δευτερoλεπτα πριν πιστεψουν πως θα τα καταφερουν.
Μουτζουρωνω παλι 2 σειρες για να ελαφρυνω και εχω ξεχασει γιατι εχω ερθει εδω.
Δυο υποστασεις εχω και δυο μυαλα.
Το ενα για να μην ειναι μονο του τωρα που κανει κρυο, ερχεται τα βραδυα μεχρι το κρεβατι σου,
και το αλλο, σκαβει υπογειες αρνησεις σε ο,τι φοβαται και δαγκωνει το "επομενο βημα" του.
Και θολουρα..
Η ζαλαδα συνεχιζεται..
Τρίτη 3 Αυγούστου 2010
Once upon a time.....or twice..?
Περπατωντας μεσα στα χρονια,
ανυπομονη-αχορταγη-αναποφασιστη μα πανω απ' ολα ειρωνικη,
να θελω να επιλεγω την μορφη καθε ασυνηθιστου ηρωα απο τα πιο θλιμμενα παραμυθια,
ζω εξω απο τους πυργους τεχνιτων καθοδηγουμενων επιθυμιων,
ειναι απο αυτα τα μαγικα κουτια φτιαγμενοι που ανοιγουν αποτομα πεταγοντας ολο τους το ειναι για δευτερολεπτα και μετα ξανα μεσα
μεχρι να βρουν παλι μια υποψια θαρρους να το ξανακανουν.
Διακτινιζομαι στο χρονο
να μην αφηνω σημαδια ανεπαίσθητα
μονο βαθιες ουλες σε οτι θελησα αχορταγα
λαιμαργα καταβροχθιζω
γινομαι συννεφο μαυρο πανω απο τις ηπειρους που μονο φτωχεια εχουν στα ονειρα τους
να βλεπω μεσα απο μαγικες σφαιρες ενα μελλον γεματο παρελθον
η επαναληψη καθημερινοτητα μας-η φαντασια μας πληρωμενη
να λεω ξορκια για να γινουν ολα οπως τα θελουμε
να μην κλεινουν τα ματια οταν φοβομαστε
να μην κλεινουν τα αυτια οταν μιλανε ολοι παρα μονο οταν μιλαει ο ενας
να μη δακρυζουμε στο μαξιλαρι αλλα σε δαση με ξωτικα δεντρα και ξυλινα σπιτια με επιπλα που ζωντανευουν στη φαντασια μας
οχι απο τη μοναξια που στοιχιωνει ξεθωριασμενα σπιτια.
Μια φορα κι εναν καιρο θα λεμε,
και ολα θα ειναι ακομα ιδια.
Κυριακή 18 Ιουλίου 2010
Πέμπτη 10 Ιουνίου 2010
Untitled
Ξεχασμένοι σε ράφια σκονισμένα
Χρονια τωρα ψαχνω να βρω έναν σεισμο να με πεταξει κατω
Και μεσα μου αναθιμιασεις οργισμενων πονων
Να σπασω και να βγουν τρομαχτικα γρηγορα γιατι δεν εχουμε πολυ χρονο
Εικονες ξεσκισμένες και γυμνες αποστασεις γιατι καθε επιθυμια μονο γυμνη απελευθερωνεται
Καλωδιωμενες διαδρομες αυθορμητων πραξεων ακολουθω για να πεσω στο κρεβατι σου
Να αγγιζω τα παντα σου με τον φοβο πως ισως με σκοτωσεις
Να αγγιζεις τα μεσα μου στιγμιαια για να μην με νιωθεις
Γιατι ποτε κανεις δεν θα παψει να καρφωνει αδιαφορίες οταν αλλαζουμε πλευρο με προσμονες
Γιατι καθε αληθεια μας κρυβεται πισω απο ψεματα δανεισμενων εαυτων μηπως και γλιτωσουμε το υπεταρτατο εγω μας
Τρίτη 18 Μαΐου 2010
Trapped (?)
"Αιωνια εγκεφαλικα ουρλιαχτα,
ψυχης ξεσπασματα,
φυλακισμενα σε μια καθισμενη ελευθερια.
Κι ομως στο τελος χορευουν με ανυπαρκτα ποδια,
με μεγαλα φτερα ντυμενα δυναμη και ονειρα
γιατι η ελευθερια μονο ψυχη χρειαζεται.
Το σωμα την βαραινει."
Παρασκευή 7 Μαΐου 2010
Paused
10000(Δεκαχιλιαδες) σκεψεις κι εγω δεν μπορω να γραψω ουτε μια.
*Και οι δυο φωτο απο: http://fourtounis.gr/download/12_2008/grig.html
Και ολα καθε φορα μοιαζουν ιδια,
αλλα ειναι χειροτερα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
